peter en carole op reis

en wat doe je verder op zo’n verjaardag

Na het parachutespringen zijn we niet direct terug gegaan naar Ecomare,maar hebben we eerst een bezoek gebracht aan de slufter. Een mooi natuurgebied aan de zee waar je nog goed het verschil van eb en vloed kunt waarnemen.

Daarna naar Ecomare waar wij maar een lekker broodje als lunch hebben genomen. Daarna het hele museum verder bekeken.

Vervolgens te vertrekken naar de Texelse bierbrouwerij alwaar we een rondleiding hebben gedaan met een proeverijtje na afloop. Salim heeft een fles bier gekocht die hij nog 10 jaar kan bewaren, zodat hij op zijn 16e (als het dan nog mag, anders later) zijn eerste echte lekkere biertje kan drinken….

Toen weer terug naar het hotel Texel (dat overigens naast het vliegveld bleek te liggen) voor een heerlijk 3-gangen diner. Tijdens het diner lazen we op de kabelkrant dat er een bultrug was gesignaleerd. Dus hup in de auto naar het eilandergat tussen Texel en Vlieland, maar helaas niet gespot. Daarom zijn Salim en ik maar lekker het zwembad ingedoken om een aantal baantjes te trekken. Peter is Nederland-Slowakije gaan kijken.

De volgende ochtend helaas regen… Nog even naar de reuzenaardbei in Oosterend gereden om wat overheerlijke aardbeien te kopen, naar de Koog gereden om te winkelen en daarna naar den Burg om Asperges te kopen bij de familie Keyser. Nog even een kopje koffie in den Burg en toen maar weer eens afgezakt naar de boot terug naar Den Helder en naar huis.

30 mei en dan?

Peter is jarig op 30 mei en we moesten natuurlijk weer een cadeau verzinnen. Besloten om dit keer maar eens iets spectaculairder uit te pakken en een parachutesprong te regelen.

Het was allemaal nogal spannend of het wel door kon gaan, omdat als je wilt springen het liefst onder de 100 kilo moet zijn…. Op het Paracentrum in Texel aangekomen om 10.00 uur ’s ochtends bleek dat er waarschijnlijk deze dag niet gevlogen zou gaan worden omdat het te bewolkt was. Daarom lieten we ons telefoonnummer achter zodat ze ons konden bellen als het weer beter zou worden. Toen maar naar Ecomare gegaan om zeehondjes en bruinvissen te kijken.In Ecomare hebben we lekker een taartje genomen. Want ja verjaardag betekent bij ons nog steeds taart. We waren net zo’n 20 minuten binnen toen we al gebeld werden dat we toch mochten springen.

JOEPIEIEIE, dus geregeld dat we ’s middags weer naar binnen konden bij Ecomare en hup in de auto terug naar het vliegveld. Toen kwam de vraag of de instructeurs het wel aandurfden om met Peter te springen. Natuurlijk zie Henk. Dat durf ik zeker aan en toen ging het snel, pak aangemeten, riemen om en hup het vliegtuigje in. Klimmen naar 3 kilometer hoogte en hopla springen maar. Mensen wat een ervaring. Wat gaat dat hard als je springt….. en je bent ook zo weer beneden. Maar dit hadden we voor geen goud willen missen.

Yes, walvissen en captain Salim Sparrow

Wat een geweldige dag vandaag. Prachtig weer, kalme zee en jazeker we hebben walvissen gezien en met dolfijnen mogen zwemmen.

We vertrokken om kwart voor 9 uit Villa Franco do Campo met een Zodiak boot de Oceaan op en al vrij snel kwamen we in een flinke school met dolfijnen terecht. Het zijn echt ongelooflijk leuke dieren die enorm veel pret hebben rond de boot. Ze willen alleen wel graag dat je in de boot blijft want zodra je het water ingaat houden ze ineens veel meer afstand. Maar in ieder geval wel leuk om een keer geprobeerd te hebben.

Daarna gingen we verder en vonden enige tijd later een school Pilot whales oftewel Indische Griend. Het lijkt of ze heel langzaam zwemmen, maar ze gaan vrij hard vooruit.

Daarna terug naar de haven. Salim werd gevraagd of hij even kon komen helpen bij de schipper en mocht toen aan het roer van de boot. In korte tijd leerde hij flink gas geven en scherpe bochten maken. Hij stond helemaal te glimmen. Onderweg kwamen we nog een Tortuga oftewel zeeschildpad tegen. Deze kon niet duiken omdat er een krab aan zijn kont hing. De schipper heeft hem uit het water gehaald en verlost van de krab. Daarna was hij vrij snel onder water verdwenen. Daarna nog een hele school dolfijnen gezien. We mochten ook nog even zwemmen bij het eiland vlakbij Villa Franco do Campo, maar toen was het helaas echt afgelopen. We hebben echt een fantastische ochtend gehad en hebben met pijn in het hart afscheid genomen van de intens vriendelijke mensen van de sweet-sea whale company.

‘S middags moesten we nog wel even wat souvenirtjes kopen. Nou dat is best moeilijk. Voor ons is zo’n kitscherige hortensia wel leuk, maar die neem je niet mee voor iemand anders, die al die vele bloemen hier niet heeft zien staan. Ach ja, we zien wel.

Salim en ik hebben toch nog maar even het zwembad van het hotel geprobeerd, want daar hadden we nog geen tijd voor gehad of het weer was er niet naar. Daarna nog even lekker op een terrasje gehangen.

Helaas morgen weer naar huis….

Canyoing of mooie foto’s

Vandaag zijn we uit elkaar gegaan. Peter ging naar de Sete Cidades om mooie foto’s te maken en Salim en ik zijn gaan canyoing in de Ribeira Grande, wat grote rivier betekent.

Geen foto's gevonden die aan je zoekcriteria voldoen.

Met grote wordt volgens mij vooral het grote hoogteverschil bedoeld, want de stroom zelf was vrij smal. Het was een prachtige dag, volop zonneschijn dus beide partijen hebben zich prima vermaakt. We hebben ook een paar filmpjes gemaakt van het abseilen, dus die zullen we ook op de website plaatsen als we weer thuis zijn. Peter heeft ook nog een lifter meegenomen die net mosselen had gevist, dus hopelijk stinkt de auto morgen niet meer naar vis….

Geen foto's gevonden die aan je zoekcriteria voldoen.

Morgen de laatste mogelijkheid om walvissen te spotten, dus keep your fingers crossed….. Misschien kunnen we ook nog met dolfijnen zwemmen, maar daar stel ik me nog niet zoveel van voor. Bovendien is dat eigenlijk verboden hier omdat men de beesten juist zoveel mogelijk wil beschermen. We zullen dus wel zien.,

Tea time en waterval

Heerlijk uitgeslapen. Toen we wakker werden miezerde het weer een beetje. Op naar het fort hier om de hoek. Dat moet nodig gerenoveerd worden. Wordt nog steeds beheerd door militairen. Het bevatte een enorm wapenarsenaal van de 1e en 2e wereldoorlog.

Geen foto's gevonden die aan je zoekcriteria voldoen.

Toen in de auto gestapt op zoek naar een waterval die heet water uitstort. In eerste instantie konden we het niet vinden, dus zijn we eerst maar naar twee thee plantages gegaan. aan die kant van het eiland was het weer prachtig weer.

Geen foto's gevonden die aan je zoekcriteria voldoen.

Vandaar dat de theeplantages waarschijnlijk aan deze kant zitten. Van de een was bekend dat het nog geheel in oude staat was. Sinds 1883 was er niet veel veranderd. Van de tweede werd gezegd dat deze in de jaren 80 was gerenoveerd. Nou volgens ons wat het net zo’n oude toestand als die andere… Bij beide theefabriekjes thee gedronken en gek toch. Volgens ons was de eerste lekkerder, maar dat zullen we thuis nog maar eens een keer testen.

Toen nog maar eens op de kaart gekeken en bedacht dat we eerst een andere geiser gingen bekijken om daarna nog maar een nieuwe poging te doen naar de warme waterval. De geisers waren niet zo spectaculair de lekkere broodjes die we daar gegeten hebben waren zeker de moeite waard. Daarna nog naar een bron gereden waar echt bronwater wordt getapt. Geen fabriek te zien, maar wel een enorm mooie ruige omgeving. We werden wel gewaarschuwd dat er overal CO2 uit de grond kwam, maar daar hadden wij geen last van en de koeien in deze omgeving ook niet zo te zien.

Zo en toen weer op pad richting de waterval. En ja hoor, het was het zoeken waard! Wat een prachtige waterval. En wat een enorme varens staan daar omheen. Het woord varen klinkt voor ons nooit meer hetzelfde. Alsof we in Jurassic Parc liepen. Je verwacht elk moment dat er een dino aan komt stappen. Maar dat is niet gebeurd.

Geen foto's gevonden die aan je zoekcriteria voldoen.

Daarna de weg vervolgd naar huis. En weer complete mist. De remmen van de auto werden op deze bochtige bergweggetjes weer flink op de proef gesteld.

Morgen een drukke dag; canyoing, dus nu maar gaan slapen.

Verdwaald op het eiland?

De dag begon zeer mistig en miezerig. Omdat het 2e Pinksterdag is, zijn er een heleboel dingen dicht. We zijn nog wel even naar een paleistuin geweest, die al eeuwen oud is en waar echte grote oude bomen staan. Daarna was het weer een beetje opgeklaard, dus dachten we laten we naar Villa Franco di Campo gaan om te gaan zwemmen in een kratermeer op een eilandje vlak voor de kust. Toen we daar aankwamen was het daar nog steeds mistig, dus er gingen geen boten naar het eilandje.

Islet of Vila Franca do Campo met mooi weer

Toen zijn we maar weer doorgereden naar het meer van Furnas om lekker in het warme water te liggen.

Geen foto's gevonden die aan je zoekcriteria voldoen.

Daarna wilden we nog doorrijden naar Nordeste, maar halverwege kwamen we weer in zo’n dichte mist terecht, dat we maar besloten om om te keren, want we moesten nog een flink stuk door de bergen.

We kwamen langs een dorpje waar ze prachtige straatmozaïeken aan het maken waren van papiersnippers in allerlei mooie kleuren. Natuurlijk op de foto gezet. We zijn anders teruggereden dan heen en kwamen allerlei prachtige fotopunten tegen. En ineens zaten we aan de andere kant van het eiland.

Hoe hadden we dat nu weer voor elkaar gekregen?

Volgens de kaart moesten we heel ergens anders zitten, maar geen probleem dit bleek een veel snellere weg te zijn ook nog! Morgen gaan we hier nog naar terug want er was zoveel moois te zien, dat was teveel voor een dag.

Wel Dolfijnen geen walvissen

Zondag 12 juni

Vandaag had de dag van de walvis moeten zijn, maar het werd de dag van de Dolfijnen en van de geisers met warmwaterbaden.

’s ochtends op tijd op pad om eerst een briefing te krijgen, waarna we met een snelle boot de zee opgingen. De zee was erg ruw en er was op het land veel mist, waardoor ze niets konden spotten voor ons en we dus op de bonnefooi het water op moesten. Na enige tijd vonden we dolfijnen. Peter heel druk met zijn fototoestel en ik heel druk met mijn videocamera. Maar het is best moeilijk om zo’n beest in beeld te krijgen.

S`middags zijn we met de auto naar het kratermeer in Furnes gegaan. Rond het meer bevinden zich ook een aantal geisers. Ook zijn er thermen en een “buitenbad”, waar je voor twee euro de hele dag kunt poedelen in water van zo’n 38 graden. Het was dit jaar pas geopend. Erg leuk. Daarna wilden we graag wat eten en hebben we een restaurant proberen te zoeken die de plaatselijke “codizo” serveert. En ja we hebben het gegeten. Dit echter plaatselijke gerecht wordt 5 uur gekookt in de grond op een warmwaterbron bij de geisers. Er zitten van alles in en het was erg lekker.

Op de weg naar huis stonden we regelmatig in de file omdat er allerlei pinksteroptochten waren. Ze zijn op dit eiland enorm religieus. We dachten nog even een extra uitstapje te maken naar het meer van Fogga. Nou dit meer deed zijn naam eer aan. We kwamen in een enorme mist terecht en je kunt dan niet zomaar omkeren op de smalle wegen hier.

gelukkig is alles weer goed gekomen en zijn we weer heelhuids in het hotel teruggekeerd. Vreemd genoeg waren de supermarkten gewoon nog open om 8 uur ’s avonds, dus hebben we nog even wat lekkers gehaald voor op de hotelkamer.

Zaterdag 11 juni 2011

Op tijd opgestaan, nadat we al twee keer wakker waren geworden omdat er een vliegtuig vlak over ons hoofd vloog. Als we het balkon opstappen kunnen we zowat de staart een zwieper geven. Heerlijk ontbijtbuffet en daarna in de tuut op pad naar de Sete Cidades, 4 van de vele mooie kratermeren die er hier op het eiland te vinden zijn. Na een aantal kilometer sloeg het weer om en reden we een dikke mist binnen. Hierdoor hebben we een paar mooie uitkijkjes over de kratermeren gemist. Wel twee naast elkaar liggende meren gezien. Het linker meer is groen van kleur en het rechter meer is blauw van kleur. De legende verteld dat dit gekomen is doordat twee geliefden een prinses en een herder niet met elkaar mochten trouwen en daardoor zoveel gehuild hebben dat er twee meren ontstonden. De prinses had blauwe ogen en de herder groene en ja je snapt het al het blauwe meer is twee keer zo groot. Aan de rand van het meer zwommen heel veel karpers. Hun staart stak mooi boven het water uit. Hopelijk een voorproefje voor morgen wanneer we walvissen gaan spotten. Hopelijk zien we dan zo’n enorme staart boven het water uit komen…..

We hebben onze weg vervolgd naar Porte Ferraria waar zich een heetwaterbron bevindt waarin je lekker kan poedelen Helaas was de pomp van het zwembad stuk waardoor we niet binnen konden zwemmen. Omdat het ook daar niet zo’n mooi weer was hebben we niet gezien dat je wel in de zee in een kom kon zwemmen in een natuurlijk zwembad. Dit hoorden we pas ‘smiddags toen we bij Arke een dagje canonying gingen boeken. Jammer, maar dat betekent alleen maar dat we deze reis nog een keer gaan maken. Helemaal geen straf want de omgeving is prachtig en hopelijk zien we dan wel de mooie uitkijkjes.

Omdat toen we in Ponte Delgado terugkwamen het weer niet wilde opknappen, zijn we naar een groot winkelcentrum gegaan alwaar Peter een hele mooie zeldzame Asterix heeft gekocht. Je kon daar ook van alles eten en er was een bioscoop. Daar hebben we Pirates of the Carribean gekeken in 3D. Very amusingNou morgen weer vroeg op, dus lekker naar ons mandje in het hotel.

Vrijdag 10 juni 2011

Vroeg op 3 uur want m half vier vertrokken we naar Schiphol. Jeroen was zo attent om ons te brengen.
Het vliegtuig vertrok keurig op tijd. Helaas hadden we op Terceira een tussenstop die nogal wat vertraging zorgde, dus uiteindelijk waren we pas om half 2 nederlandse tijd in Ponta Delgada.

Daar hebben we een uur staan wachten alvorens we onze huurauto hadden want de halve vlucht bleek een auto geboekt te hebben. Best een grote auto zo’n peugeot 207. Groter dan de geboekte opel Corsa. Snel naar het hotel gereden. We zitten 5 minuten van het vliegveld. Daar maar even een uurtje geslapen. Vervolgens naar de briefing van Arke reizen om even te horen wat je allemaal kan doen op het eiland en dat is nogal wat. Zondag gaan we onze eerste walvistocht maken. Morgen gaan we een van de 4 grote kratermeren bekijken en lekker in een van de zwavelbaden zwemmen. Op de heenweg komen we langs een annanasplantage. Nooit geweten dat het twee jaar duurt voordat zo’n vrucht gegroeid

Luna – Maandag

Eerst met de taxi naar de markt, wat alleen een groente, fruit en bloemenmarkt bleek te zijn. Niet wat wij bedoelden. Dan maar weer in een ander taxi gestapt en naar de Arena gereden.

Toro, Toro. Prachtig mooie arena met dit museum. Helaas dat de gids dodelijk saai was en bijna onverstaanbaar. Toch zo’n 40 minuten rondgewandeld en leuke foto’s gemaakt.
Omdat we nog steeds tickets hadden voor de touristbus, zijn we nogmaals de een uur durende rondrit gaan maken. Er bleef dit keer duidelijk veel meer van hangen. Dat was dus een goed idee om dat nog een keer te doen.
Daarna lekker de stad onveilig gemaakt door alle Zara’s en Mango’s af te struinen.
Vanavond nog even lekker chillen op een terrasje en morgen helaas al weer naar huis…

S`avonds wilden we nog een keer ergens lekker gaan eten in het centrum, dus hop in de taxi naar de grote kerk om aldaar in de buurt iets te zoeken. Toen we uitgestapt waren bleek Marion haar fototas in de taxi te hebben laten staan. Dus Mama en fransje bleven bij de uitstapplaats staan en Marion en ik zijn in een andere taxi gestapt om naar de taxicentrale of het politiebureau te gaan, want lucky enough had Fransje het nummer van de taxi gefotografeerd. De taxichauffeur hebben wij met een beetje engels, frans en spaans handen en voeten duidelijk gemaakt wat er aan de hand was en die heeft allerlei toeren uitgehaald om die taxi te vinden. Na een wilde rondrit van zo’n half uur hadden we hem gevonden en kregen wij de camera terug. De mannen gezoend en een tip gegeven en toen weer vol adrenaline terug naar de andere twee ongeruste dames. Daarna ergens een heerlijke rosé genuttigd in een leuk cafe en daar ook nog maar wat tapas genomen. De avond dan toch maar even gezellig afgesloten.