Peter is jarig op 30 mei en we moesten natuurlijk weer een cadeau verzinnen. Besloten om dit keer maar eens iets spectaculairder uit te pakken en een parachutesprong te regelen.
Het was allemaal nogal spannend of het wel door kon gaan, omdat als je wilt springen het liefst onder de 100 kilo moet zijn…. Op het Paracentrum in Texel aangekomen om 10.00 uur ’s ochtends bleek dat er waarschijnlijk deze dag niet gevlogen zou gaan worden omdat het te bewolkt was. Daarom lieten we ons telefoonnummer achter zodat ze ons konden bellen als het weer beter zou worden. Toen maar naar Ecomare gegaan om zeehondjes en bruinvissen te kijken.In Ecomare hebben we lekker een taartje genomen. Want ja verjaardag betekent bij ons nog steeds taart. We waren net zo’n 20 minuten binnen toen we al gebeld werden dat we toch mochten springen.
JOEPIEIEIE, dus geregeld dat we ’s middags weer naar binnen konden bij Ecomare en hup in de auto terug naar het vliegveld. Toen kwam de vraag of de instructeurs het wel aandurfden om met Peter te springen. Natuurlijk zie Henk. Dat durf ik zeker aan en toen ging het snel, pak aangemeten, riemen om en hup het vliegtuigje in. Klimmen naar 3 kilometer hoogte en hopla springen maar. Mensen wat een ervaring. Wat gaat dat hard als je springt….. en je bent ook zo weer beneden. Maar dit hadden we voor geen goud willen missen.