Marokko – Pagina 2 – peter en carole op reis

Badia paleis/koninklijk paleis

Vandaag traditioneel begonnen met een café au lait, in ons huisrestaurant café de france. Hierna was het toch tijd om eindelijk naar het eerder gesloten museum te gaan.

Het is vooral duidelijk dat dit niet hoog op het prik lijstje staat in Marokko. Het museum is vooral leeg, het gebouw is een oud paleis en wordt vooral verwaarloosd. Daarna zijn we doorgelopen naar het Badia paleis, dit is uit de 15 eeuw en er wordt een poging gedaan om dit te restaureren. Het is daar echt prachtig mede door de aanwezigheid van tientallen ooievaars.

Wij hadden ’s ochtends in het hotel gevraagd waar we mooie foto’s van de stadsmuur konden maken. Dit bleek het gebied te zijn van het koninklijk paleis. Daar aangekomen bleek er erg veel aanwezigheid van politie en leger. Ze wilden vooral niet dat we foto’s maakten. Maar goed ik heb een aantal keer de niet wetende toerist uitgehangen met de landkaart en Peter heeft ondertussen een aantal foto’s geschoten. Naar mate wij verder wandelden stonden er steeds meer geüniformeerden. Er stonden ook veel mensen achter dranghekken, toch maar eens vragen wat er aan de hand is. Het bleek dat de koning van Marokko in aantocht was. Wij zagen dat niet zitten want we hadden dorst. Het blijft vakantie, first things first.

Enfin, op de terug weg flink in onderhandeling geweest en een aantal aankopen gedaan. Eens kijken hoe dit gaat aflopen bij de douane

De Souk en een poging tot shoppen

Nadat we vanochtend vol goede moed op pad gingen naar het museum van het Bahia paleis kwamen we er langzaam achter dat dinsdag de dag is dat er heel veel dingen gesloten zijn. Nadat we in de Medina weer talloze straatjes gezien hadden stonden we voor een gesloten deur. Morgen dus een nieuwe poging.

Enfin, er moeten nog steeds inkopen gedaan worden voor het thuisfront en inmiddels zijn er twee investeringen gedaan. De winkeltjes lijken allemaal op elkaar, maar moeilijk zoals we zijn is dit allemaal niet makkelijk. We lopen door heel wat steegjes en worden de hele dag aangesproken. We hebben heel veel vrienden. De onderhandelingen lopen niet altijd in ons voordeel af en hebben dus nog niet alles gekocht wat we wilden. Vanavond dachten we, ze komen wel achter ons aan, maar schijnbaar boden we toch te weinig. Winkelen is niet zo makkelijk hier in Marrakesh.

De geur van dode dieren, in staat van ontbinding

Vandaag de stad in met zijn tweeën lopend door de soeks kilometers de zelfde leren tassen ,riemen ,lampen en aarde werk en nog veel meer meuk. Onderweg spreek iedereen je aan en gaat alles anders als dat je dacht. We hadden ons voorgenomen om het Bahia paleis te bezoeken maar kwamen uiteindelijk uit bij de bassins waar het leer wordt bewerkt en gekleurd. onder het genot van een bosje mint onder de neus langs de bassins gelopen en gekeken hoe dat gaat hard werken voor weinig geld in een ongelofelijke vieze bende maar voor al die lucht. De lucht van dode dieren!!! in staat van ontbinding. Het duurt een uurtje voordat die lucht uit je neus verdwenen is. De werknemers staan daar vrijwel onbeschermd hun werk te doen, geen rekening houdend met de gevaren die de chemicaliën met zich mee brengen.

Toen was het weer tijd om op het terras plaats te nemen alleen de weg terug is toch lastig door al die straatjes en zie maar eens langs al die verkopers te komen . Gelukkig hebben we nu ook al een hofleverancier. Dat is onze “sapman” een heerlijk glaasje jus d”Orange voor 4 dirham ( 0.40 cent). Als die man ons ziet dan begint hij enthousiast te wijven en wil al beginnen met inschenken

Uit eindelijk toch bij het paleis geweest mooie architectuur allen stond er geen helemaal niets meer in waardoor er eigenlijk niet overbleef van de pracht en praal die er vroeger zeker is geweest ..

Daarna weer even ontspannen in het hotel zwemmen en hangen op het terras slopend een weekje Marrakesh .

s`Avonds weer naar het grote plein om te eten Marcel kan het erg goed vinden met de Marokkaanse verkopers en zo kwamen we ergens te eten waar onze Gerard J ons voor was geweest altijd leuk dat gedoe er om heen.

aankomst in marrakech

Na een taxirit in een 32 jaar oude Mercedes, zitten we op het dakterras van het hotel te wachten op de thee. We hebben een kamer gereserveerd met twee bedden, dat is nu even een probleem maar ze zijn het aan het regelen. Maar alles is hier een kwestie van onderhandelen lijkt het wel. De charme van het land?