Vandaag weer op tijd op weg. Op zoek naar zwaar water. Een rit die vrij lang duurt. Niet zozeer door het aantal kilometers maar meer door de omstandigheden. Veel wegwerkzaamheden, haarspeldbochten en een onverharde bomveg (tolweg). Onderweg zien we een bord meteorietkrater staan. We kijken elkaar aan en knikken instemmend. Gaan we naartoe. We worden rondgeleid door een student geologie. Dat doen ze hier wel goef in Noorwegen dat ze de studenten vakantiewerk laten doen in hun vakgebied. Hij laat ons eerst 3 stenen zien en voelen. De 1e is loodzwaar doordat bij de inslag en de intense hitte steen en ijzer zijn versmolten. De 2e is wat lichter maar ook hierin zijn diverse steensoorten in elkaar geweven en er zitten heel veel hele kleine diamantjes in. De laatste is vrij licht omdat daar heel veel lucht in zat. Het schijnt dat een meteorietinslag kwarts kan vervormen tot nette plakjes. Iets wat normaal niet kan met onze werkwijze of natuurinvloeden.
Helaas regent het. Gerrit mag mee met de wandeling en binnen 1 minuut lig ik onderuit omdat de stenen die ontstaan zijn na de inslag bijzonder glad zijn.
Maar wat een intens mooie natuur weer. Al die kleuren. We maken een wandeling naar bovenop de berg waar je de krater van 5 km in doorsnee goed kunt zien. Het blijkt dat het in de kom van de inslag altijd een stuk warmer is dan in de omgeving en dat er daarom meer verbouwd wordt dan elders in de omgeving. Daarna mogen we zelf een van de 2 routes uitkiezen om terug te lopen naar het beginpunt. Honden mogen ook hier niet los lopen en boem daar lig ik weer. Een klein beetje uit balans en je ligt hier gelijk op je bips. Ach ja Ger rolt zich nog even lekker op zijn rug door de modder en tja wie van ons tweeën is nu het meest vies geworden?
Jeetje twee gevallen dochters vandaag. Heb je er last van? Maar het lijkt me allemaal wel de moeite waard en vooral dat museum morgen. Jullie doen wel veel interessante dingen!Meteorietkrater dat zie je waarschijnlijk nooit meer.
Ach beetje blauwe plekken hier en daar maar nix ernstigs