Ongeveer 30 jaar geleden ben ik met mijn vriendin Melan ook in dit gebied geweest en hebben wij het stadje Les Baux bezocht. Een klein spookstadje op een berg waar niemand meer woont. Ik vond dat toen heel mooi en zei tegen Peter daar wil ik nog wel een keer naartoe. De eerste schrik kwam al toen we moesten parkeren. Er stonden al heel veel auto’s en bussen dus ik dacht dat komt vast doordat er in het kasteel boven het stadje een Picasso tentoonstelling wordt gehouden. Toen we vervolgens naar boven liepen met Gerrit schrok ik pas echt.
Het dode stadje was omgetoverd in een toeristenval. Alle leegstaande huisjes in het dode dorp waren tot leven gekomen en omgebouwd tot café, restaurant of souvenirwinkel. Ondanks dat het er allemaal heel leuk uitzag, was dit niet wat we verwachten en toen we van het prachtige panorama bij het kasteel wilden gaan genieten, bleek deze niet toegankelijk voor honden te zijn, omdat de ruïne van het kasteel was omgebouwd tot een expositie ruimte alwaar heel veel mensen in de rij stonden voor de Picasso tentoonstelling. Daarom hebben we maar wat mooie foto’s van de omgeving gemaakt op de parkeerplaats en zijn we weer in de auto gestapt naar de volgende bestemming het Chateau d’Estoublon, dat hier zo’n 6 km vandaan ligt. Bij het kasteel aangekomen bleek Gerrit ook hier niet welkom, dus zijn we maar naar huis gegaan. Ik wil nog wel graag een keer terug naar dit kasteel omdat ze daar allerlei streekproducten en wijn verkopen en een terras in de olijfboomgaard hebben waar ik graag een kopje koffie wil drinken of wil lunchen. Dus dat houden we nog te goed
